Tężec poznaj podstawowe informacje o tej chorobie

Tężec jest ostrą chorobą zakaźną, która występuje na całym świecie. Odsetek zgonów z powodu tężca wynosi od 6 do 60 procent, chociaż tak naprawdę zależy to przede wszystkim od postaci, jaką przybiera choroba. W żadnym wypadku tężec nie należy do dolegliwości, które można zlekceważyć: nawet drobne, ledwo zauważalne skaleczenie może skutkować groźnym zakażeniem tężcem. Tężec jako choroba nie jest zaraźliwy, ponieważ powstaje na skutek rozwoju w beztlenowych warunkach bakterii, którą określa się mianem Clostridium tetani albo laseczka tężca. Jest ona dość niebezpieczna, gdyż w swojej postaci zarodnikowej może żyć wiele lat. Warto wiedzieć, iż czai się w glebie, kurzu, słonej i słodkiej wodzie, jak również zwierzęcych odchodach. Laseczka tężca stanowi drobnoustrój, który wytwarza specyficzne zarodniki tzw. przetrwalniki, przez co jest bardzo odporna na wszelkiego rodzaju niesprzyjające warunki środowiskowe. Z reguły tężec rozwija się na skutek zranienia czy oparzenia, i objawia się w postaci skurczów mięśni poprzecznie prążkowanych, w tym również oddechowych, co szczególnie jest niebezpieczne, ponieważ mogą one doprowadzić do śmierci.

Istnieje kilka postaci t****ężca

Ogólnie rzecz biorąc, tężec może objawiać się w trzech postaciach: miejscowej, uogólnionej oraz mózgowej. Ta pierwsza, czyli postać miejscowa, jest najłagodniejsza w przebiegu. Objawia się poprzez ból, sztywność i skurcz w miejscu zranienia. Powyższe objawy utrzymują się z reguły do miesiąca, następnie ustępują albo poprzedzają objawy tężca uogólnionego. Kolejną postać tężca, czyli uogólnioną, zaliczano do najczęściej występującej formy choroby. Jej objawy są niecharakterystyczne, dlatego bardzo komplikują szybkie rozpoznanie. Najczęściej infekcja bierze swój początek od rozdrażnienia, mocnego bólu głowy, jak również uczucia napięcia w dowolnych grupach mięśniowych. Warto wiedzieć, iż w połowie zachorowań pierwszym objawem jest również szczękościsk wynikający ze skurczu mięśni twarzy. Na twarzy osoby chorej tworzy on tak zwany uśmiech sardoniczny. Rozwojowi zakażenia towarzyszy sztywność karku, utrudnione połykanie, jak również skurcz mięśni grzbietu, co z kolei sprawia, iż ciało chorego odgina się ku tyłowi. Ponadto, uszkodzenie układu nerwowego i mięśniowego powoduje również drgawki. Nieraz skurcze sięgają takiej siły, iż mogą skutkować złamaniem kręgosłupa czy wylewami do mięśni i uszkodzeniem języka. Z ostatnią postacią tężca, czyli mózgową, mamy do czynienia, gdy infekcja rozwija się w obszarze twarzy i głowy. Wówczas dochodzi do porażenia nerwów tych okolic.

Pamiętajmy, iż tężec to bardzo poważna i niebezpieczna choroba, która dość często prowadzi do śmierci, dlatego już po wystąpieniu podstawowych objawów, należy zadbać o szybkie i skuteczne leczenie. Na podstawie przejawiających się objawów lekarz bez problemu rozpozna schorzenie, szczególnie wtedy, gdy chory ma skurcze mięśni występujące po przebytym urazie. Poza tym, w celu wykluczenia innych chorób, wykonywane są również badania krwi i płynu mózgowo-rdzeniowego. Leczenie tężca wymaga pobytu w szpitalu, ponieważ chorym z reguły wstrzykuje się surowicę przeciwtężcową wraz z lekami uspokajającymi, dzięki którym staje się możliwe opanowanie drgawek i skurczów mięśni. Podawane są również antybiotyki, ponieważ posiadają one zarówno działanie bakteriobójcze, jak i lecznicze na inne czynniki zakaźne. Taka farmakologiczna terapia ma na celu powstrzymanie rozpowszechnienia flory bakteryjnej, która z kolei sprzyja rozwojowi laseczek tężca. Dodatkowo, bardzo ważne jest oczyszczenie rany i wycięcie martwiczej tkanki, a następnie zastosowanie ludzkiej antytoksyny tężcowej, która po przeniknięciu do krwi osoby chorej ulegnie wiązaniu z toksyną tężca, i w ten sposób ją zniszczy. Zatem, jak widzimy istnieją różne sposoby walki z tężcem, chociaż tak naprawdę leczenie tężca najlepiej zastąpić zapobieganiem mu. Chodzi tu między innymi o poddanie się szczepieniu przeciwko tężcowi. Szczepienia przeciwtężcowe stanowią jedyny sposób zapobiegania chorobie. W naszym kraju wszystkie dzieci w obligatoryjny sposób są poddawane szczepieniu. Podstawowe szczepienie obejmuje czterokrotne dawki w pierwszym i drugim roku życia, natomiast kolejne dodatkowe dawki podawane są w wieku 6, 14 i 19 lat. Aby zapewnić osobie dorosłej najwyższy stopień ochrony przed zachorowaniem na tężec, koniecznie trzeba powtarzać podawanie dawek tej szczepionki w ściśle określonych odstępach czasu przez całe życie, ale nie rzadziej niż co 10 lat.